Home / نقد / نقد انیمه / انیمه Keppeki Danshi Aoyama-kun

انیمه Keppeki Danshi Aoyama-kun

نکات مبهمی تو این انیمه وجود داره…

اول/چرا  قهرمان وسواسی داستان ما این قدر بین دخترها و پسرها پرطرفداره؟

جواب: ۱)چون فوقبالیست ماهریه ۲)چون خیلی خوشتیپ و تمیزه ۳) چون خونسرد و بی تفاوته ۴) چون همه جا را برق میندازه

۵) همه ی موارد

دوم/ وسواس بیماری فکریه که زندگی آدم را نابود و وقتش را تلف می کنه فکر نمی کنید شوخی کردن با یک بیماری کار بدی باشه؟

جواب: ژاپن درباره ی همه کس و همه چیز شوخی کرده به خدا و پیر و پیغمبرش رحم نکرده حالا نگران احساس سرشکستی و ناراحتی باشه که ممکنه گریبان گیر انسان های وسواسی بشه که ممکنه با دیدن این انیمه حالشون گرفته بشه!

سوم/مربی تیم فوتبال پسران دبیرستان یه خانم بود؟

خب ما هیچ مشکلی با مربیگری بانوان نداریم خصوصا اگر اوتاکو هم باشند و منوی تمرینات دانش آموزان فوتبالیست خودشون را از روی مانگا و انیمه بدند. و در عوض آئویاما تحویل فوتبال نوجوانان ژاپن بدند. “خیلی هم عالی” این قدر مربیگری آسون بود و ما خبر نداشتیم؟

چهارم/ توپ کثیف به زانوی آئویاما نمیخوره؟

جواب: شاید بخوره ولی اون به نظر با این قضیه مشکلی نداره فقط دست و صورتش حساسیت بالایی داره؟!

پنجم/ وسواسی بودن با فوتبال بازی کردن واقعا قابل جمع کردنه؟

 این انیمه نشون داد که هست و از طرفی نشون داد قهرمان داستان وسواسی ما فقط دو دقیقه طاقت کثیف شدن را داره و جدی بازی می کنه و در بقیه ی دقایق جدی جدی نیست این منو کمی ناراحت می کنه که یک بازیکن یادش بره تو تیم باید با دل و جون برای پیشرفت با همه کار کرد و برنده شد ولی تا نتیجه ی مثبت گرفته میشه کسی به رفتارهای فردی بد و خوب بازیکن نگاه نمی کنه…

ششم/ چرا فقط یه دختر که اتفاقا یکی از بهترین دخترهای مدرسه بود میتونست به آئویاما کون دست بزنه و هیچ مشکلی پیش نیاد؟

جوابشو حتی خود انیمه هم نداد نمیدونم چرا شاید میخواستند به ما بگند امیدوار باشید که آئویاما کون پس فردا خواست ازدواج کنه مشکلی پیش نمیاد.

بعضی وقت ها با دیدن یک قسمت از یک انیمه فکر می کنید فقط ۵ دقیقه گذشته در حالیکه ۲۵ دقیقه گذشته و برعکس بعضی از انیمه ها انگار تمومی نداره برای من این انیمه هم همون طوری بود. احساس خستگی از اینکه چرا زودتر تموم نمیشه داشت منو میکشت!!!

نمیتونستم بزنم بره جلو، چون فکر می کردم قراره با یه انیمه ی فوتبالی متفاوت رو به رو بشم اما در عوض یک زندگی روزمره ی کسل کننده می دیدم که چندتا نکته ی اخلاقی تازه مطرح می کرد.

مثلا من هیچ وقت این طور به زندگی یک مانگاکا که مانگای شونن اکشن معروفی داره فکر نکرده بودم. اینکه چه قدر براش مهمه مردم از مانگاش لذت برند یا بخونند یا چه احساسی داشته باشند. همیشه با خودم فکر می کردم برای مانگاکا اصلا حرف و نظر مخاطب مهم نیست و اون فقط داستانی که خودش فکر می کنه درسته جلو میبره…خلاصه اون قسمتش خیلی جالب بود مدام یاد مانگاهای شونن اکشن جدیدی می افتادم که شخصیت بد داستان خیلی جالب تر از شخصیت قهرمان داستان به نظر میاد.

یا احساس صادقانه دوست داشتن یک نفر  و اینکه پسرهای بی استعداد با پول پدرشون به چه جاهایی که نمیتونید برسند؟! ولی بقیه اش واقعا هیچی برای گفتن نداشت. همه ی مزه ی فوتبال به بغل کردن بعد از گل زدنشه همه با هم با خوشحالی می پریم تو هوا و همدیگه رو فشار میدیم و تو سر و کله ی هم میزنیم اون وقت یکی مدام جاخالی بده و بگه به من دست نزنید نه تنها خنده دار نیست حتی مزه ی شیرین گل زدن رو هم از آدم میگیره…رابطه ها تکراری واکنش ها تکراری اتفاق ها تکراری چه طوری بازم از این دست انیمه ها تولید میشه؟ از یک طرف من از کوچیک شدن قهرمانان داستان خوشم میاد ولی تو این انیمه به نظرم راهی بود برای پیچوندن سکانس هایی که برای به تصویر کشیدن به جزئیات بیشتری نیاز داره!!

فکر میکنم انیمه ی? Sakamoto Desu ga خنده دار تر از این بود.

تصاویر و آهنگ پایانی منو برد به دوران قبل از سفرهای میتی کومان اون دوران، دوران خیلی تاریکی برای انیمه ی من بود…حالا تازه روحم با وان پیس و ناروتو گره خورده ولی قبل تر از اون واقعا چندان علاقه ای به انیمه نداشتم…

صداپیشه های خوبی داشت “صدای شینپاچی حرف نداره”

خدا را شکر که مادرش زنده بود…مادرها عشق اند…مادرها همه دنیا اند…(^_^)!

About news

Check Also

انیمه bleach

   یکی ازانیمه ­های پر­طرفدار­، نه تنها­در سرزمین مادری که ساخته شده ، بلکه در­قاره …

پاسخ دهید

%u0637%u0631%u0627%u062D%u06CC %u0633%u0627%u06CC%u062A